Erdem kıyafetlerini değiştirmek için eve uğramıştı. Duşunu alıp saçlarını kurularken yorgunluktan kolunu bile kaldıracak hali olmadığı için kendini yatağa atmıştı.
Telefonu acı bir şekilde çalmaya başladığında ruhsuz bakışlarını yatağın üzerinde duran telefonuna çevirdi. Yine bir şey çıktığını, babası ya da Kerimhan yüzünden arandığını düşünürken ekranda karısının ismini görünce telefona uzanıp cevap verdi.
Telefon yatağın üzerinde, Dilek’in sesi ise odanın her yerindeydi sanki. Kız yanı başındaymış gibi gelmişti bir an için.
“Günaydın!” diyen sesinden uykusuz olduğu belli olsa da kendini belli eden bir neşe, yaşam enerjisi vardı.
Erdem, dudağının kıyısında bir gülümseme oluşurken kızla ilgili en sevdiği şeylerden birinin bu olduğunu fark etti. Kızın küçük kardeşlerinden birinin de da
