Ali Asaf Hanoğlu'ndan..
Konağın bahçesinde toplanmış adamların her birinde gözümü gezdirirken, tek tek zırvalıkladıkları sözcüklerin hepsini beynime kaydediyordum.. Huzursuzca yanımdaki sandalyede oturan amcamın, ağzını açıpta hiç bir şey konuşmuyor olması veriyordu onlara bu cesareti biliyordum..
Üst kattaki balkonda, kadınlar sıralanmış ve aşağıda verilecek olan kararı merakla bekliyorlar, aynı zamandada dedikodu kazanına habire odun atıp harlıyorlardı..
"Nişanlın neden burada değil Ali ağa, yaptığının cezasını senin kadının diye çekmeyecek mi yani.."
Amcamın büyük oğlu Reşatın ağzından çıkanı kulağı duymuyordu kesin.. Çünkü beni çocukluğumdan beri tanıyan insanların ilk sırasında geliyor ve benim olana dil uzatana neler yapabileceğimi birinci elden biliyordu..
"Benim kadınımın nere
