Ciwan, nefes nefese geri çekildi. Parmaklarıyla gömleğini kavradı, düğmelerini alelacele ilikledi. Gözlerinde karanlık bir pişmanlık, alnında ter damlaları vardı. Yeminini bozmaktı onu ezen şey; ne kadar inkâr etse de kendi iradesiyle Jinda'nın koynuna girmişti.
Jinda ise tam tersiydi. Yatağın kenarında, dağılmış saçlarının arasından gülümsemeye çalışıyordu. Dudaklarında ince bir zafer kıvrımı vardı.
— "Artık bana sırtını dönemezsin, Ciwan Ağa." diye fısıldadı içinden.
Ciwan tek kelime etmeden kapıya yöneldi. Ağır bir suçlulukla tokmağı çevirdi. Ama kapıyı açtığında, karşısında Dila'yı buldu.
Dila'nın... hiçbir şey sormasına gerek yoktu. Gözleri her şeyi anlatıyordu. Bir an için kalbi göğsünde burkuldu ama ağlamadı. İçinde biriken yaşları geri itti. Yüzü solgun, bakışları buz gibiydi.
