Karan
Elif’im…
Gözümün nuru, sönmek bilmeyen yürek yangınım, kalbimin en kuytu köşesinde büyüttüğüm o gizli sevdam. Artık hiçbir şey gizli kalmayacaktı, kalmamalıydı. Onu bir sır gibi sakladığım için, o sırlar duvarının arkasında onu koruyamamıştım. Ve bu gerçeğin yıkıcı ağırlığı, göğsümün tam ortasında, nefesimi her an kesecekmiş gibi duruyordu.
Yeterince iyi değildim. Hayatım boyunca aldığım her eğitimi başarıyla tamamlamış, her zorlu görevin üstesinden gelmiştim ama en önemli sınavımda; Elif’i korumakta sınıfta kalmıştım. Bu, bir savaşçının kabullenmesi en zor, en kanlı yenilgisiydi.
Şu an her şey tam anlamıyla bir kaostu. Onu bir daha göremeyeceğim, o gülen gözlerine bir daha bakamayacağım korkusu gecelerce boğazımı sıktı. Günlerce ne nefes alabildim ne de daldığım o karabasanl
