49. Bölüm “Ruhun Kırık Aynaları”
Bejna
Elif’i sonunda o soğuk, makinelerle dolu yoğun bakımdan çıkarıp normal odaya almışlardı. Uyanıktı, nefes alıyordu... Ama ruhu sanki hâlâ o karanlık mahzenin kuytusunda asılı kalmıştı. Vücudundaki o morluklar, kesikler yavaş yavaş kabuk bağlıyordu; beden kendini bir şekilde onarıyordu.
Asıl iyileşmeyen, o bitmek bilmeyen uzun gecelerdi.
Uyuduğu an dudaklarından dökülen sayıklamalar, kabuslarla bölünen uykular ve kan ter içinde uyanışlar... Bedeni zamanla toparlanacaktı, biliyordum. Ama ruhu... O bin parçaya bölünmüş ruhu nasıl eski haline getirecektik?
Ertuğrul ile aramızdaki o dondurucu sessizlik ne zaman kırılırdı, hiç bilmiyordum. Benimle konuşmuyor, gözlerimin içindeki o sessiz çığlığı görmezden geliyordu. Öfkesini anlıyordum; bir baba ola
