KUMA +21

Güneş, taş duvarların ardındaki dik yamaçlardan çekilirken, köyün üzerine kurşuni bir sessizlik çökmüştü. Avludaki eski dokuma tezgahının gıcırtısı, gün boyu süren koşturmacanın ardından nihayet susmuş, yerini akşam rüzgarının fısıltısına bırakmıştı. Peri, oturduğu tahta sedirde elindeki yazmanın kenarını sıkıca tutuyor, gözlerini karşı duvardaki eski kilim motiflerinden ayıramıyordu. O motiflerin her bir ilmeğinde geçmişin, yaşanmışlıkların ve en çok da bu evde harcanan ömürlerin izi vardı. Şimdi ise o izlere yenileri eklenecekti, hem de hiç silinmeyecek cinsten. İçeriden gelen tencere kapaklarının sesi, evdeki gergin bekleyişi bölen tek şeydi. Mutfakta hummalı bir hazırlık vardı ama bu hazırlık bir bayramın ya da neşeli bir kavuşmanın habercisi değildi; bu, iki farklı hayatın zoraki bir şekilde birleşmesinin, bir kadının üzerine çökecek olan yeni bir gölgenin hazırlığıydı. Adımlarının ağırlığından, yüreğindeki yükün ne denli büyük olduğu anlaşılan Esma, mutfak kapısının eşiğinde belirdi. Yüzündeki çizgiler sadece yaşın değil, bu çatının altında biriktirdiği gizli acıların da birer nişanesi gibiydi. Bakışları avlunun ortasında adeta bir heykel gibi sessizce oturan Peri’ye kaydı. Genç kadının gözlerinden süzülen tek damla yaş, yanağında kuruyup gitmişti ama bıraktığı iz hâlâ taze görünüyordu. Esma derin bir iç çekti, omuzlarındaki tülbenti düzelterek ağır adımlarla sedire doğru ilerledi. Aralarında ne bir kelime konuşulmuş ne de bir sitem dile getirilmişti; ancak ikisi de aynı kaderin iki farklı ucundan tuttuklarını çok iyi biliyorlardı. Bu ev, artık sadece bir barınak değil, iki kadının ortak yalnızlığını paylaşacağı sessiz bir zindana dönüşmek üzereydi. Geleneklerin ve törenlerin amansız kuralları, bu topraklarda insanların iradesini bir çırpıda yutardı. Kimse kimseye ne hissettiğini, kalbinin hangi köşesinin kırıldığını sormazdı. Peri, henüz hayatının baharındayken, kurduğu tüm hayallerin üzerine çekilen bu kalın perdeyle nasıl yaşayacağını bilmiyordu. Kendi rızası dışında yazılan bu senaryoda ona düşen rol, sessizce boyun eğmek ve bu evin "kuma"sı olmaktı. Esma ise yıllarca tek başına hükmettiği, acısıyla tatlısıyla sahiplendiği bu yuvaya bir ortağın gelişini kabullenmek zorundaydı. İki kadının bakışları havada kesiştiğinde, ne bir nefret ne de bir düşmanlık vardı; sadece birbirini çok iyi anlayan ama durumun çaresizliği karşısında elleri kolları bağlanan iki ruhun sessiz feryadı okunuyordu. Dışarıda, köyün dar ve taşlı yollarında yankılanan ayak sesleri, beklenen anın yaklaştığını haber veriyordu. Zaman, sanki Peri’nin aleyhine işliyor, her saniye göğsündeki sıkışıklığı biraz daha artırıyordu. Esma, genç kadının yanına oturup elini yavaşça onun titreyen dizine koydu. Bu dokunuş, bir teselliden ziyade, "Ben de geçtim bu yollardan, dik durmak zorundasın" demenin sessiz bir yoluydu. Anadolu'nun bu ücra köşesinde, sisli dağların gölgesinde var olmaya çalışan kadınlar için ağlamak bir lüks, ayakta kalmak ise bir zorunluluktu. Dokuma tezgahının ipleri gibi, hayatları da başkalarının ellerinde bükülüyor, düğümleniyor ve hiç istemedikleri bir desene dönüşüyordu. Akşamın karanlığı avluyu tamamen esir aldığında, kapının ahşap sürgüsü büyük bir gürültüyle çekildi. O ses, Peri’nin yüreğinde bir şeylerin sonsuza dek koptuğunun ilanıydı. Artık geri dönüşü olmayan bir yola girilmiş, bu evin taş duvarları arasına yeni bir kader mühürlenmişti. İçeri giren adımların sesi yaklaşırken, iki kadın da bakışlarını kapı eşiğine çevirdi. Esma’nın gözlerindeki o katı ama kanayan ifade, Peri’nin çaresiz bakışlarıyla birleşti. Gece, bu evde saklanan gizli acıların üzerine örtülürken, her iki kadın da kendi içsel dehlizlerinde, hiç bitmeyecek olan o uzun ve zorlu mücadelenin ilk sayfasını açtıklarını biliyorlardı.