Mardin’in üzerine çöken kurşuni gece, Karayel konağının heybetli taş duvarlarını adeta dilsiz bir sır gibi kuşatmıştı. Avludaki davul sesleri, erkeklerin o kibirli silah atışları ve tebrik feryatları yavaş yavaş çekilirken, geriye sadece kesilen onca kurbanın ağır kokusu ve taş zemine sızan o koyu lekeler kalmıştı. Karayel soyunun beş aylık erkek varis müjdesi, dışarıdaki dünyaya büyük bir gövde gösterisiyle ilan edilmişti ama konağın içindeki o sinsi sarsıntı henüz yeni başlıyordu. Peri, mutfakta kumasının dizlerine kapanmış, gözyaşları içinde sızlanırken, içindeki o lise yıllarının tasasız kızıyla şimdiki ağa karısı kimliği arasında adeta parça parça bölündüğünü hissediyordu. Karnındaki o ağırlaşan kütle, ona bu evde mutlak bir güç vermişti vermesine; ama bu gücün, yanı başındaki kadının
