Kusmama ramak kalmıştı, babaannemin zorla ağzıma tıktığı yemekler artık boğazımdan geçmeyecek bir hale gelmişti. Babam ve dedem keyifle bizi izliyordu.
“Ana birak da kizu bir yılda yiyeceğu yemeği bir saatte indirdu midesuna.” Safiye ablaya baktım minnettar gözlerle, bana acıyarak bakıyordu.
“Kesun! Ha bu Altay eşeğu bakmamiş kizuma, kalmiş kupkuri.” Masada yok yoktu, en sevdiğim yemekler hazırlanmıştı ama gerçekten sınıra gelmiştim. Sinirle masadan kalkıp ağzımdaki lokmaları yuttum zorla.
“Babaanne kurbanın olayım bırak beni, daha çok gencim ben.” Babaannem peşimden ayaklanırken hızla kaçtım salondan, banyoya girip arkamdan kilitledim kapıyı. Sanırım önümüzdeki birkaç ay yemek yemeyecektim.
“Adel iyi misun kiz?” Safiye ablanın endişeli sesi geliyordu kapının önünden, elimi yüzümü yık
