Güvenin bittiği yerde acıyla nefret harmanlanırdı.Ve ihanet koru alev alırdı.Sönmeye yüz tutmuş kötü olan ne varsa ateşle karışırdı.Ve güzel olan herşey alevleri göklere yükselen ateşin içine atılırdı.
Çünkü güven herşeyin başlangıcı, herşeyin sonuydu.
Yeşeren tüm duyguların, susuz bırakılması değil köklerinden tutulup çıkarılmasıydı.
Saatlerdir sadece namaz kılmak için ayrıldığım yatağa yeniden oturdum.Bana yapılan tek iyiligin, tek masum şeyin bile neredeyse katili olucaklardı.Bir o kalmıştı benden almadıkları..Ölmeye hevesli bedenimi ayakta tutan tek şeyin ellerimden kayıp gidişini seyretmeye mahkum edeceklerdi.
Sonra iki gözü de toprakta olan bedenimide duygularımı gömdükleri yere gömeceklerdi.
Onlar severdi öldürmeyi..
"Yaşatmak için òldurmeyi.."
İç sesimin imalı cümlesiyle va
