Günler ayları kovalamış, zamanı tutma isteği uyandırmıştı içimde.Belki oğluma ilerde çok büyük bir özür borçlu olucaktım.Hakkım yoktu onu üzmeye ama ben bencilce davranmıştım.Son günlerde sanki benim ruh halimi hissetmiş gibi daha da hareketlenmişti.
Sekiz aylık olmuştu benim bebeğim..Ve artık etrafımda önemli gördüğüm duygu israfı yaptığım herşeyden ilgimi çekmiş sadece ona odaklanmıştım.Annelik böyle birşeydi heralde..Büyümekti, olgunlaşmaktı.Kafanda büyüttüğün herşeyin söz konusu evladın olunca biranda önemini yitirmesiydi.
Elimi karnıma koyup derin bir iç çektim.Ona yetebilmek istiyordum ..Daha kendisine yetememiş ben, bunu nasıl becereceğim hakkında en ufak bir fikrim yoktu.
Çalan zille artık rutin haline gelen durumu kabullenmiş bir ifadeyle ayaklandım.
O gelmişti..
İki aydır h
