Bedeninde ki acılar ruhunda ki acıların yanında hiç bir şeydi. Gözlerini yattığı yerden tavana dikerek öylece boş boş bakıyordu. Düşünmekten aklını kaçırabilirdi. Yaklaşık iki saat olmuştu gözlerini açalı ve o saatten beri merak ettiği kişiyi hala görememişti. Yerinden kımıldayamamak onun gibi bir adam için berbat bir duyguydu. Hala tedbir amaçlı olarak yoğun bakım ünitesinde kalıyordu ve odasına ziyaretçi alımı sınırlıydı. Sıkıntıdan ellerini açıp kapatırken bir yandan da gücünü toparlamaya çalışıyordu. Bakışlarını tavandan çekerek camekana doğru çevirdiğinde kendisine ağlamaklı bir şekilde bakan bir çift yeşil gözle karşılaşınca yüzünde bir gülümseme olmuştu. Elini güçlükle kaldırarak içeri girmesi için davette bulunduğunda birde ağlamaya başlayan kadının gözlerinden akan yaşı silebilmek
