Dila’dan
Masal ablam ve Ateş abim nikâh masasına geçtiler. O kadar güzel bir geceydi ki herkesin yüzünde mutluluk vardı. Zümre annem bana hep “teyze” gibi değil de gerçek bir anne gibi oldu, beni Adar’dan ayırmadı, kardeşim Ahmet’le birlikte hep bize kol kanat gerdi. Masal ablam ise bana önce cesaret verdi, sonra da hep yanımda durdu. Düşmeme izin vermedi, her zaman dimdik ayakta kalmamı sağladı. Şimdi de onun mutluluğuna şahitlik ediyorduk. Nikâhta Masal ablamın şahidi bendim, Ateş abimin şahidi ise Adar’dı.
Nikâh kıyıldıktan kısa bir süre sonra bir şey fark ettik. Babam bize doğru koşuyordu. Tam yanımıza gelmeden bir anda yere yığıldı… Vücudundan kan sızıyordu. Olduğum yerde donup kaldım. Kendime geldiğimde “Baba!” diye bağırarak yanına koştum. Adar da benimle koştu, beni siperine aldı
