Ateş’ten
Kadir’den haber gelir gelmez arabayı depoya sürdüm. Karım evde benden haber bekliyordu; bu gece bu işi çözmem gerekiyor. Deponun kapısı büyük bir gürültüyle açıldı. Kadir, adamı sandalyeye bağlamış, ortada duruyordu. Yanına ağır adımlarla yaklaştım.
“Kadir, ben sana dokunma dedim diye hatırlıyorum. Ama sen üstünden geçmişsin.”
Adamın ağzı yüzü darmadağın olmuş, birkaç parmağı kırılmıştı.
Kadir,
“Ağam, ben dokunmadım. Ayağı takıldı, yere düştü. Sonra kalktı, tekrar düştü. Daha ayakta durmayı bilmiyor. Yengeme kurşun sıkmaya kalkıyor, düşme sırasında birkaç parmağı kırılmış olabilir,” dedi.
Kadir “yengem” deyince sinirlerim tepeme çıktı.
“Ayağı neye takıldıysa da iyi takılmış. Ama birkaç parmağı sağlam kalmış, demek ki iyi düşememiş. O sağlam parmaklarını da ben tuttum, kırd
