Azize’den
Zümre’yle avluda oturduk, Zehra bize kahve getirdi. Biraz dertleştik; gelinden yana, evlattan yana… Yüzüm güldü, çok şükür. Yıllar önce evlat acısı yaşadım; oğlum Kerem ve gelinim Melike trafik kazasında vefat ettiler. Oğulları Boran evdeydi, ama kız torunum Arin arabadaydı; kazada orada olmadığını söylediler. Yıllarca aradık; Mardin’de, çevre illerde, hastane, emniyet, yetimhane… Hiçbir yerde bulamadık. Boran o zaman çok küçüktü, sekiz yaşındaydı. Büyüdü, kardeşinin peşine düştü, her yeri karış karış arıyor ama bir iz bulamadı. Hâlâ her yerde arıyor, arattırıyor. Biliyorum, bulacağım kardeşimi. O bana annemin babamın emaneti diyor. Şimdi de İstanbul’da; orada okudu, meslek sahibi oldu, yerleşti oralara.
Zümre: “Anne, ne düşünüyorsun? Daldın öyle,” dedi.
“Boran’ı düşünüyorum k
