Masal’dan
Konağa döndük.
Ben bu konakta, bu ailenin içinde kendimi öylesine huzurlu, öylesine güvende hissediyorum ki…
Keşke bu insanları, Ateş’i çok daha önce tanımış olsaydım diyorum bazen.
Yaralarımı, sevgisizliğimi, ailesizliğimi öyle güzel sarıp sarmalıyorlar ki… Onların sevgisi çıkarsız, beklentisiz, tertemiz bir sevgi.
Ben de onları çok seviyorum.
Sanki bir rüyadayım; biri gelip beni uyandıracak, ailemi benden alacak diye korkuyorum.
Odamdayım. Ateş, dinlenmem için ısrar etti. Yatakta uzanıyorum ama içim kıpır kıpır. Ateş’i zorla başımdan gönderdim. İstanbul’dan kuzeni gelmiş, biraz onunla ilgilensin istedim.
Aşağıdan kahkaha sesleri gelmeye başladı. Dayanamadım, kalktım. Sessizce merdivenleri indim. Sesler salondan geliyordu. Kapı pervazına yaslanıp baktım:
Babaanne, Ateş,
