Her şey bulanık bir siluet halinde gözlerime ulaşırken ellerimde bir sıcaklık hissettim. Hissettiğim tek şey sıcaklık değildi, güven, huzur ve heyecan verici bir duyguydu iliklerime kadar işleyen. Aldığım derin nefesle gözümü tamamen açtığımda karşımda Mine'yi gördüm.
Kahverengi gözleri, bana endişeyle bakarken parlıyordu. Bir kaç kez gözlerimi kırpıştırıp kendime gelmeye çalıştığımda yattığım yerin bir hastane odası olduğunu fark ettim. Üzerimde beyaz bir çarşaf seriliydi, bileğimde ise hasta bilekliği...
Korkuyla tekrar Mine'ye döndüğümde konuştuğunu fakat duymadığımı anladım. Sesler yavaş yavaş bana ulaşırken başımda duran hemşire görüş alanıma girdi.
Elinde tuttuğu tansiyon aletini bana doğru uzatırken ona yardım ederek kolumu uzattım. "Özgün..." Mine'nin sesini duyduğumda ona döndü
