Vedalaştıktan sonra arabama geçip oturdum. Çalıştıramadım hemen. Zeynep'i evine bırakacak kadar vaktim olsaydı, ben onu sinir etseydim, o çok konuşsaydı, susturmak için öpseydim; çabuk çekilmezdim bu kez, sonra tokat...
Gülümsedim. Elim yanağıma gitti. Onun elinin dudağına gittiği gibi... İncecik parmakları. Nasıl da öpülesi...
O da tenimizin değdiği anda mı kaldı acaba? Aklına o an geldiği için mi eli dudaklarına dokundu? Ayrıldık dediğimde tepki vermedi.
Bileklik konusunda hata ettim. Sevdiklerini söylemekten başka seçeneğimin olmadığını düşünmek aptallıktı. Yalan söylememeyi seçmek yerine hiç söylememeyi tercih edebilirdim. Bahadır yanlış şeyler alsaydı, Zeynep yine mutlu olur muydu bir Minnie Mouse'la mesela?
Hiç sanmıyordum. Doğruları kendi de seçebilirdi pek ala. O zama
