Yola çıkacakları sabahın erken saatleri iç burkan anlarla yaşanıyor. İclal durmadan bebeklerine sarılıyor, onları öpüyor ve kokluyor. Oğlan kucağında, kızına diğer koluyla sımsıkı sarılmış genç kadın. Her ne kadar iyileşmeyi çok istese de çocuklarından ayrılamıyor, içinden gitmek gelmiyor. Bunlar yaşanırken gözleri hep dolu dolu kadının. Aziz bir süre ona ses etmese de dayanamıyor sonunda:
-" Yapma İclal! Sonunda iyi olup döneceksin evine. Çocukların için bu kısa süreli ayrılığa dayanacaksın."
Kadın uzun süre sessiz kaldıktan sonra tek cümle söylüyor sadece:
-" Çocuklarım için..."
Bu hazin tablo Nuray ve Kemal gelene dek sürse de onları gelince de pek bir değişiklik olmuyor. İclal iki yavrusunu sanki kaybedecek gibi sımsıkı sarılıyor onlara. Dünya hatta yaşamak bile umrunda de
