Sözleri iliklerime kadar işledi. Söyledikleri, beni ayakta tutan o ince ipleri birer birer koparıyordu. Bana ne kadar yakın olduğunu fark ettim. Ellerini uzatıp bileğimi tuttuğunda, sıcaklığı tenime yayıldı. Ama o sıcaklık beni rahatlatmak yerine daha da gerdi. O an bedenim, beynimin söylediği "kaç" emrine itaat etmiyordu. Gözlerimi ona diktiğimde, içindeki acıyı, pişmanlığı ve bir şeyleri düzeltme arzusunu gördüm. Fakat neyi düzeltebilirdi ki? Geçmişe dönüp her şeyi değiştiremezdi. O anlar yaşandı ve ben tüm bunların yükünü yıllardır taşıyordum. Beni koruyamazdı, çünkü çoktan kaybetmiştik.
"Uraz, bunu yapma." dedim boğuk bir sesle. Sesimdeki titreme, içinde bulunduğum karmaşayı açıkça ele veriyordu. "Ben... ben eskisi gibi değilim. Eskisi gibi olamam. Her şey değişti."
Gözlerinde bir in
