Bunu duyduğumda, her şey bir an için yerinden oynadı. O kadar çok acı vardı ki içimde, o adamın ölmesi, her şeyin tek çözümü gibi görünüyordu. Ama buna razı olamazdım.
Uraz ’ın gözlerindeki karanlık, her an daha derinleşiyordu. Anlatamadığım her şey, bir kez daha ona dokunarak ortaya çıkıyordu. Birbirimize ne kadar yakın olursak olalım, bu acı, bu korku, içimdeki yaralar her zaman aramızdaki duvarları inşa ediyordu. Onun düşünceleriyle birlikte, ben de bir şekilde kendimi savunmak istedim, ama ne kadar anlatsam, bu mesele asla bitmeyecekmiş gibi hissediyordum.
"Uraz, hayır." dedim, sesim titrek ama kararlıydı. Gözlerim dolmuştu ama hala bir şeyler söylemek zorundaydım. "Ne olacak sanıyorsun? Sen ona yaklaşmaya çalışacaksın, o da seni öldürecek."
Bir an durdu, derin bir nefes aldı. İçin
