“Yarana bakmam lazım Ateş,” dedim geri çekilmeye çalışarak. Ama Ateş hiç oralı olmadı, karnıma küçük öpücükler bırakarak kasıklarıma ilerledi. Dudakları yumuşak bir şekilde tenime dokunuyordu, hem kokumu içine çekiyor hem öpüyordu.
“Sessiz ol yavrum, şuan tek odağım kadınlığın.” dedi, sesi boğuktu.
Titrek bir nefes verip yutkundum. Ardından dirseklerimin üzerinde doğrulup hareketlerini merakla izledim. İç çamaşırımın lastiğine parmağını yavaşça geçirdi. Omuzuna baktım tekrar, yarası gittikçe kanlanıyordu.
“Ateş.” dedim bu defa yüksek bir sesle. Gözlerini bana çevirmeden iç çamaşırımı çekiştirdi. Kime konuşuyordum ki ben! Kalın kafalı bir Yüzbaşı ile başa çıkabilseydim, şuan bu durumda olmazdım zaten değil mi?
“Tam da avcıma göre bir sığınak,” diye mırıldandı. Artık kadınlığımı örten
