Adel’in anlatımı ile…
Ateş’in parmakları hâlâ masanın kenarındaydı. Sağ elinin damarları hafifçe belirginleşmişti; öfkesini, sabrını ve sorusunun cevabını aynı anda sıkıyordu o yumruğa. Gözlerimi ondan çekmemeye yeminliydim, ama bu odada oksijen bile onun ritmine göre hareket ediyordu.
“Nereye gideceğim demiştin?”Sesi, bir sorudan çok emir gibiydi.
Omuzlarımı hafifçe silktim.“Bunu sana açıklamak zorunda değilim, Yüzbaşı.”
Kaşının tekini kaldırdı. “Tekrar sormayacağım, Adel. Nereye gideceksin… ve neden?”
Sesi öyle yakındı ki, nefesi tenime değdi.
“Bu seni ne ilgilendirir ki? Hem gideceğim dedim. Çekil.”
Biraz daha yaklaştı. Artık bakışları gözbebeklerime değiyordu.
“Yavrum bak… sabrımı zorluyorsun.”
“Senin yavrun falan değilim ben! Öyle demeyi kes.” Dişleri kenetlenirken, burnundan
