Nazlı Demiroğlu’nun ağzından:
Yaman’ın odadan çıkışından sonra gözlerimi araladım ve üzgünce arkasından baktım. Onu hemen affedip yelkenleri mi indirmek istemiyordum. Yaptığının ve söylediklerinin ne kadar kırıcı olduğunu görmeliydi.
Acaba şimdi nereye gidiyordu? Fazlasıyla merak ediyor olsam da ona soracak kadar samimi olmak istemediğimden sormamıştım.
Aradan on beş yirmi dakika geçmişti ki beni alıp sedye ile başka odaya aldılar ve işin güzel yanı yanımda Beyza da vardı.
“Sana ne oldu?” diye şaşkın şaşkın soran Beyza’ya gülümsedim. “Yemek yemeyi unutmuşum.”
Şaşkın ifadesi yerini çatık kaşlara bıraktı. “Sen ve yemek yemeyi unutmak? Oysa çok seversin. Sırf Yaman ile tartıştın diye unuttun değil mi? Gerçekten temiz bir dayağı hak ediyorsun.” Diyerek azarlamaya başlayınca kıkırdamadan
