Beyza Esenli’nin ağzından:
Dur durak bilmeyen öfkemiz ansızın gün yüzüne çıktığında artık önünde kimse duramazdı. Öfkem içimde dışarı çıkmak için nöbet tutuyordu. O gün geldiğinde önümde kimsenin duramayacağını biliyordum çünkü içimde, yıllardır büyütüp beslediğim bir canavardı bu öfke. En büyük kozgınlığım ailemeydi. Asla arkamda durmayıp aksine beni hep kayırdıkları için onların kötülüğünü unutamayacaktım. Bir tek abim biraz da olsa bana destekti ama o da uzaktı işte, hep seyahatlerde olduğu için doğru düzgün abi kardeşöilişkisi bile yaşayamıyorduk.
Bana evim gibi hissettiren tek kişi Nazlı’ydı. Kardeşim olsa ancak bu kadar sevip sahiplenebilirdim. Şimdi ise hayatımda görmediğim kadar ürkütücü görünüyordu. Öylesine donuk, öylesine boştu ki bakışları masada ki sıcak yemekleri bile soğut
