Her insanın kötü bir anısı vardır. Kötü bir hatırası yada zamanı... Önemli olan bu iğrenç anıyı unutmaktı. Gerçekten, öyle miydi? Yoksa bundan ders çıkarıp, ne kadar acı çeksen de her an hatırlayıp, buna katlanmak mıydı? Unutmak, zavallıların tercih ettiği basit bir yoldu. Her hatırladığında acı çekip, o acının bir parçan olmasına izin vermek seni en güçlü kılacak şeydi. Peki bu, fare gibi bir denek olduğun zaman da geçerli miydi? Bir KLON DENEĞİ? *** 1 AY ÖNCE... Ben Lena Casals. 17 yaşında olmama rağmen, 339 olarak bilinirim. Denek 339. İlk klon deneği. Bu ne kadar canımı sıksa da, bir çok insanın beni tanıması sanırım iyi bir şeydi. Ama bütün insanların da benden nefret etmesi, benim ölümümü istemesi de ayrı bir ironiydi. ''BENİ BURADA TUTMANIZA İZİN VERMEM!'' Sinirle, üzerime

