Brandan'ın gözlerinde somutlaşan hayal kırıklığı, içimdeki vicdani yanıma ard arda darbeler indiriyor, verdiğim kararı sorgulamama sebep oluyordu.
Ancak hayır. Kararlıydım. Darius gücü seçerek beni evrene hapsettiğinde bile benden vazgeçtiğini göstermişti. Beni sevdiğini haykırdıktan hemen sonra, gidişini izletmişti. Brandan'ın yaptığını tasvip etmesem bile, onu dinlemek yerine kalıp aşkına sahip çıkabilirdi. Darius göründüğünün aksine korkağın tekiydi!
Brandan... Onunda gidişini de izlemiştim. Öğrendiği an ki bakışını hayatım boyunca asla unutamazdım. Bir kaç dakikaya; Aşkını, gitme diyişini, öfkesini gözlerinden geçen her duyguya sıkıştırmıştı. Ancak gitme demedi. Güldüm. En azından sayemde bir kaç yüzyıl daha şeytanı beklemeyecekti.
Çocuklar üzgünlerdi. Vidney duyduğu andan itibaren
