Açılan kapı birilerinin en az Brandan kadar tahammülünün tükendiğini hissettiriyordu. Sevdiğim adamın geldiğine öyle emindim ki, kim olduğuna dönüp bakma gereği bile duymadım.
Bir kahveye ihtiyacım vardı. Bir kahvelik zamanımız var mıydı, işte bundan emin değildim. Üzüntümü yaşamaya bile zamanım olmuyordu. Dünya'da da bu böyleydi. Problemler ve problemli bir aile.
Darius'un tahta verandada çıkardığı gıcırtılı adım sesleri, bana doğru yaklaşıyordu ve ben ilk kez sevdiğim adamla konuşmak istemiyordum. Ona anlatacağım hiçbir şey yoktu. Anlatsam bile ne diyebilirdim ki? Böyle bir durum için utanmadan beni telkin etmesini isteyemezdim.
O ise tüm düşüncelerimin aksine, tek bir soru bile sormadan, "Üşüyeceksin, içeri gir." Dedi. Artık bir insan olmadığımı unutmuş olmalıydı. Unutturan etkeni ta
