Planlandığı gibi gitmiyor hiçbir şey. Bir gün herkes kendine özgü bir şekilde mutlaka, hoşçakal diyordu. Gözlerinin gözlerime değdiği andan beri söyleyeceğim tüm hoşçakallarımın beni terkettiğini hissettim. Oysa hakikat bambaşkaydı. Onun tarafından terkedilmiştim...
Yüzüme yakın duran yüzüne bir süre sessizce baktım. Uzun zamandır traş olmamış yüzü zayıflamış, elmacık kemikleri belirginleşmişti. Dudakları eskisi gibi canlı bir kırmızıyı barındırıyordu. Sonu olmayan bir kuyuyu andıran gözlerinde ise özlem vardı. Beni tekrar duvarlarının arasında, içine hapsetmek ister gibiydi bakışları.
Lakin onun bakışlarının aksine benim bakışlarım donuk ve duygusuzdu. Hakettiği gibi... Hafifçe geri çekildiğinde ise buna tamamen emin olmuştum.
"Nasıl hissediyorsun kendini?"
Bitkince gülümsedim. Terke
