" istersen..." Dediğinde parmakları saçımdan aşağıya doğru inip, çenemi buldu. "Şimdi tüm bu saçmalığa son verip, çocukları alır, kendimize göre bir yer buluruz. Sadece iste Nora... Bir şeyleri çözmek zorunda değilsin. Her şeyden kaçıp, kimsenin seni tanımadığı bir yerde yaşayabiliriz."
Elimi çenemi tutan eline götürüp, yüzümden uzaklaştırırken avuçlarım içine aldım. Başımı iki yana sallarken, "Bu kadar yaklaşmışken yapamam Brandan." Dedim hafif kırık bir sesle.
"Kaçarak yaşamak bana göre değil. Üstelik nereye kadar dayanabiliriz? Yakalanmamak için sürekli yer değiştirmek zorunda kalıp, benim yüzümden düzensiz, göçebe bir hayat yaşamak zorunda değilsiniz. Ben bu kadar bencil biri değilim."
"Ben bunu zorunluluk olarak görmüyorum Nora." Dedikten sonra yüzümü avuçları arasına aldı. Başparm
