25.BÖLÜM
Her umudun bir gün sonu gelir. Bu son kötü olsun ya da olmasın elbet bir gün bir sonuca varırız. Bu sonuç için çıktığımız yolda ise uğruna feda ettiklerimiz birer madalyon olarak göğsümüzde yer edinirken yanımızda tuttuklarımız en büyük zaaflarımız haline gelir. Zaafı olmayan insan ise kendi kişiliğinde kaybolmuş bir benlikten ibaret olur. Benim gibi olur. En azından eskiden tanımladığım ben gibi olur. Çünkü eski benin aksine zihnimin en karanlık köşelerinde aydınlanmaya başlayan bu karmaşık yolun üstünde edindiğim arkadaşların hatta arkadaştan daha fazlası olanların benim için birer zaaf haline geldiklerinin gayet farkındaydım. Şimdiyse sonunun nereye varacağını bilemediğim küçük bir umut içinde yaklaşık iki saattir odama kapanmış bir şekilde tekrar tekrar gökyüzündeki telefonu arıyord
- Yazar
