Akşam olduğunda Doktor yine elindeki yemek tepsisiyle yanıma geldi. Tepsiyi bıraktığında bitmiş seruma baktı ve koluma uzandı. ‘’Bitti mi?’’ dedim.
‘’Şu anlık iyisin. Tahlil yapamayacağım için belirtilere göre hareket edeceğim. Kendini kötü hissedersen söyle.’’ Damar yolunu tamamen kolumdan çıkardı. ‘’Yemeğini ye. Sonrada pansumanı yapayım.’’
İtiraz etmedim. Mide bulantılarım geçmişti. Öğlen de sabah gibi çok az bir yiyecekle geçiştirmiştim ve şimdi de yemeyeceğim dersem diğerlerindeki gibi anlayışlı olmazdı. Yemeği yerken başımda beklemeye devam etti. ‘’Merak ettim. Hiç bu evden gidiyor musun?’’
‘’Önemli mi?’’ diye sordu.
‘’Seni merak eden bir ailen yok mu? Burada benimle hapis kalmış gibisin de.’’ dedim. Tek farkımız o odanın dışına çıkıyordu.
‘’Üzerine vazife olmayan konuları düşün
