Kadir’in ağzından:
Kalabalık dağılırken herkesin yüzünde aynı şaşkınlık ve korku vardı. Ben bir an ne yapacağımı şaşırdım; üç cinayet, hepsi birkaç haftaya sığmışsa bunun tesadüf olamayacağını anladım.
İçimde bir öfke ve koruma içgüdüsü karıştı. Kahvehanenin kapısından içeri girerken herkes bana dönüp bakıyordu.
“Muhtar!” diye seslendim, adama doğru yürüdüm. “Biz şimdi ne yapacağız? Bu zamana kadar böyle şeyler yaşanmış da kimse bana söylememiş mi? Ben bu köyün ağası değil miyim?”
Muhtar Mustafa başını öne eğdi, ellerini cebine soktu; yüzünde çaresizlik vardı. “Ağam biz de duymadık ilk başta,” dedi. “İki tane başka yerde çıktı ama bunların birbirine bağlantısı olduğunu kimse bilmiyordu. Böyle üçü birden olunca… ben de şaşkınım.”
Kahvehanenin içi yoğun kahve dumanı ve düşük sesli fısı
