ERTESİ GÜN:
Kadir’in ağzından:
Nişanlımla yüzleştikten sonra bir daha onu görmemiştim. Akşam gelmemişti, annemin yanında hastanede kalmıştı. Ben ise geceyi hastanenin bahçesindeki arabamda geçirmiştim.
Neyse ki bugün annem taburcu oluyordu.
Hastanenin o uzun, soğuk koridorlarından bir kez daha geçiyordum. Bembeyaz duvarlar, beyaz ışıklar, beyaz önlüklü insanlar… Hepsi birbirine karışmıştı. Elimde annemin taburcu evrakları vardı. Kağıtların üzerindeki yazılar bile gözümde bulanık görünüyordu.
Kalemi elime aldım, ismimi yazarken elim titredi. Harfler kaydı, imzam bile tanıdık gelmedi.
Bir an başımı kaldırdım. Karşıda Leyla’yı gördüm. Annemin sandalyesini itiyordu. Gözleri yorgundu. Saçlarının bir kısmı dağılmıştı, alnına düşen telleri eliyle arkasına atıyordu. Yanına gitmek istedim am
