---
Sabah güneşi, Londra’nın gri bulutları arasından cılız bir şekilde süzülürken Yağız çoktan uyanmıştı.
Lamia hâlâ uyuyordu; yüzünde, dün gece ilk kez gördüğü o huzurlu ifade vardı.
Yağız, sessizce kalktı, telefonunu aldı ve çalışma odasına geçti.
Masanın üzerinde, malikaneye sızan adamların ceset fotoğrafları seriliydi.
Hepsinin üzerinde aynı işaret: boyunlarının arkasına kazınmış küçük bir yılan sembolü.
Yağız dosyaları incelerken kendi kendine mırıldandı:
> “Bu sembol… sadece Serkan Arel’in adamları kullanır. Ama o, yıllar önce ortadan kaybolmuştu.”
Daha derine indikçe fark etti ki, saldırı içeriden biri tarafından yönlendirilmiş olmalıydı.
Çünkü saldırganlar, malikânedeki güvenlik kör noktalarını milimetrik biliyordu.
Yağız hemen en güvendiği adamı çağırdı:
— “Listeyi ç
