Gece, Kemal’in arabasına onun yanına bindi ve Deniz’in evine doğru yola çıktılar. Öykü ve Altay cephesinde sessizlik hakimdi. Bebekleri emanet ettikleri yer olduklarından Öykü de Altay da o evi terk edemez, öfkeyle çekip gidemezlerdi. Onları bir arada tutan şey elbette ki sorumluluklarından çok daha önce sevgileriydi ve yine ayırmayacak olan şey de sevgileri olacaktı. Deniz eve gelince Gece’yi arayıp nerede olduğunu sormuştu Gece’de bunun üzerine gitme zamanı geldiğini söylemişti. Gidecek olsa da geri dönmeyi planlıyordu, o yüzden Emre ve Ece ile uzun uzun vedalaşmadı. Mesela o gece yine Emre ile uyuyacaktı. Böyle hayal ediyordu. Ece çoğunlukla babasının yanında yatmaya alışkın olduğundan onu kazanmak ise hiç kolay olmayacaktı. Ancak umudu vardı Gece’nin sonsuz bir sabırla Ece’yi de Emre

