“Mihrimah, seni görmeye gelen arkadaşın kafeteryadaki arkadaşındı değil mi?”
Bedir’in sözleri ile dikkatimi ona yönelterek bu rahatsız edici bakışmayı sonlandırabilmiştim. Bana beklenti ve biraz hala sitem dolu yeşillerine bakmak çok iyi hissettirmişti. Yağızı merak etmesi gerçekten içimde imkansızlıklar ile çevirdiğim dikenli sarmaşıklarımın arasındaki umudu biraz daha büyütmeme neden oluyordu. Kıskanıldığımı hissediyordum ama Bedir’in bana karşı tam olarak hissettiklerinin arkadaşça görünen kısmı daha çok olduğu için umutlarım sürekli dikenler tarafından katman katman örtülerek yok olmanın eşiğine geliyordu, eğer bu sitem dolu yeşilleri benim imkansızlıklarımı imkanlı hale getirecekse her şeyi yapmaya hazır olduğumu hissediyordum. Dudaklarımda bir anda beliren gülüş ile hemen kendimi t
