Buraya ne için geldiğini bilmiyordum ama gözlerim direk Bedir’i aramıştı, onun arkadaşları ile sohbet etmeyi keserek bana doğru gelen Yağız’a baktığını gördüğümde paniğe kapılmıştım. Kafeteryada yaşadığımız durum ile zaten rezil olmuştum ama aramızda bir şey olmamasına rağmen Bedir’in bizi yanlış anlayacağından çok fazla korkuyordum. İçimde yaşadığım bu korkudan ötürü şu an neredeyse sırama ulaşmış olan Yağız’ın gelmesini istemiyordum ama bir yandan da, Bedir kendi ağzı ile arkadaşlarımın olmasının çok normal olduğunu söylemişti buna rağmen farklı düşüncelere kapılma isteğimden kendimi geri çekemiyordum.
Yağız tam başımda durduğunda Bedir gözlerini üzerimizden ayırmadan bizi izliyordu, bu durum beni çok heyecanlandırmıştı, dikkatini çektiğim için içimde bir mutluluk oluşmuştu.
“Mihrimah?
