“Baba!” dudaklarımdan çıkan tek kelimelik söz ile bütün duygularım serbest kalmıştı. Gözyaşlarım bir aydır görmediğim babamı gördüğünde sevmese ile ona bir özlem duyduğumu haykırıyorlardı. Babam ona seslenmem ile bir ayağı basamakta kalmış bir şekilde bana baktı. Bakışları yanaklarımdan akan gözyaşlarıma takılı kalmıştı. Alt çenem ağlamamak için verdiğim çabadan ötürü engelleyemediğim bir şekilde titremeye başlamıştı.
Babam olduğu yerde bana bakarken ben az önce neden onu durduğumu anlatmak istiyordum. Annemin nasıl olduğunu, abilerimi ama kelimelerim suskunluğa yemin etmişler gibiydi. Babam hala bana bakarken zar zor birkaç kelime çıktı dudaklarımdan.
“Annem nasıl?”
Ağlamaktan dolayı tam net bir şekilde çıkaramamıştım. İki kelimelik basit bir cümle bile kuramayacak kadar ağır ve özle
