İlayda asla sahip olamayacağım gülümsemesini geri kazandı ve bedenini tamamen bana döndürdü. “Tabii ki, sadece biraz kırıldım ama şu anda geçti. Neden arkadaş sahibi olmak istemiyorsun bilmiyorum ama ben dinlemeyi çok severim, ne olursa olsun bana anlatırsan seve seve dinlerim. Şimdi elini yüzünü yıka kendine gel şu an bu daha önemli.” Bana tekrar içten bir gülümseme sunarak lavabodan çıktı, aynaya baktığımda ise yüzüm gerçekten İlayda’nın söylediği gibi sapsarı idi. Bedenim hayatımda ilk kez çalışmanın etkisi ile yorulmuştu, hatırladığım kötü anılarda üzerine eklenince kendimi daha kötü hissetmiştim ama İlayda dan dilediğim özür ile biraz daha hafiflemiş hissediyordum. Ben buydum işte kırmak istemiyordum asla kimseyi tam tersine gerçekten bende normal arkadaşlarım olsun istiyordum, ailem
