Çıkacağım saate kadar İlayda ile karşılaşmamak için elimden gelen her şeyi yapmıştım. Eğer masalardaki boş tabak ve bardakları topladığım sırada yan masamdaki müşteriler için sipariş vermeye geldiğinde onun tersi yönünde ilerleyerek elimdeki tepsi ile düşmemeye çalışarak ama telaş ve karşı karşıya gelme korkusundan ötürü dolambaçlı yollardan mutfağa gidiyordum. İçim içimi yiyordu, onun bana söylediği nezaketli sözlerini kırıcı bir şekilde reddetmiştim. Kendimden nefret etmemin yanında onunla göz göze gelmeye korktuğumu hissediyordum. Yanlış mı yapmıştım yoksa ? Bunca zaman hayalini kurduğum arkadaşlık benim ayağıma kadar gelmesine rağmen onu reddettiğim için ama o zamanlar normal bir insan olduğumu, normal bir hayata sahip olduğumu sanıyordum, evet ailemin benden nefret etme sebeplerini he
