Sabah erkenden uyanıp güzel bir kahvaltı hazırlamıştım. Annemleri ilk defa kendi evimde misafir etmenin heyecanı üzerimde hala daha bakiydi.
Kahvaltıdan sonra hemencecik toparlanmış annemi Saliha hanımın yanına bırakarak köye gitmek üzere yola koyulmuştuk. Sadece iki gün kalacaktık. Yasemin ve ben evde yemek işi ile ilgilenecek, Cezayir ise bahçede ki odunları kıracak ve etrafı toparlayacaktı. Bir iki hafta sonra babam tekrar yanımıza gelecek, Yasemin'i yurduna yerleştirerek annemi alıp tekrar köye dönecekti.
"Yasemin.." Hemen yanımda oturan kız kardeşimin koluna dokunarak bana dönmesini sağladım. Yasemin başını yasladığı camdan usulca ayırarak doğruldu. "Ne gerek var yurda ablam?" dedim bir kez daha ısrarla. "Ben ne güne duruyorum ki!"
"Yok abla. Her şeyin de bir edebi adabı var canım!
