Yeryüzünde her bir insanın kendisini bekleyen bir hesaplaşma ve yüzleşmesi vardı. Böylesine küçük bir dünya elbette bazı insanları tekrar karşı karşıya getirirdi.
"Yiğit!" Sokağı inleten acı bir çığlık kulakları delecek kadar şiddetli kalbimizi sarsacak kadar öfkeliydi.
Züleyha koşaradımlarla soluğu Yiğit'in yanında alırken varlığı Defne abla ile küçük çocuğun arasında bir duvar görevi gördü.
"İyi misin, Yiğit?" Titrek sesi ve ağladı ağlayacak gözleri ile oğlunun yüzünü avuçlarının arasına aldı. "Niye beni beklemiyorsun ki!"
O an yeşil gözlerim büyük bir kasırganın esir aldığı Defne ablaya düştü. Oturduğu yerden usulca doğrulmuş, kaldırımda birbirine sarılan anne oğula bakıyordu. Gözlerinde ki yenilgi, verdiği kayıpların bir sebebiydi. Dalga dalga kederin yükseldiğini gözleri önce Züle
