*Bu bölüm yazarın anlatımından, üçüncü tekil kişi ağzıyla yazılmıştır.*
Kız bu evde kalacaktı. Adamın onunla ilgilendiğini sadece balkonda konuştukları dakikalarda görebilmişti. Çok uzakta durmalıydı, sebep olduğu akımdan tüm evreni soyutlamak zorunda kalıyordu.
Dikenlerin arasına sinerek gözetlemek, ağacın tepesine çıkıp görmeye çalışmaktan daha kolaydı. Üzerindeki paçavralar modadan oldukça uzak bir esinti olsa da şu an için önemsiz bir detaydı. Karşısına dikileceği gün, işlediği suçu arttırıp bir şeyler ödünç alabilirdi. Nasıl olsa oldukça fazlaydı seçeneği.
Çok yazık, diye düşündü.
Kız ellerini göğsünde birleştirmiş, bir şeyler anlatıyordu. Duymak zorunda mıydı? Hayır, hiçbir ayrıntı önemli değildi. Bildiği tek şey hem sıradan, hem farklı olan varlığıydı. Kokusunu duyamayacak kadar
