Zeynep
Yıkılmış bir haldeydim. Bir an Boran’ın öldüğünü düşünmüş, kendimi kaybedip mezarlığa gelmiştim. Bütün vücudum titriyor, sanki burada değilmişim gibi hissediyordum. Hala tam olarak kendime gelememiştim. O kadar çok korkmuştum ki… babamın öldüğü gün yaşadıklarımı yeniden yaşamış gibiydim.
Babamın ölümünü öğrendiğimde attığım çığlık kulaklarımda yankılandı. Amcamın kollarında ağlayışım… feryatlarım… o günü tekrardan yaşayacağım diye korkmuştum. Yoksa gecenin üçünde asla mezarlığa gelmezdim ama aklımı kaybetmiş gibiydim. Cihan yanımdaydı ama şimdi ne yapacağımı bilmiyordum. Bu işi çözeceğiz diyordu.
“Nasıl?” diye sordum.
Şu an aklım sanki yerinden gitmişti. Hiçbir şey düşünemiyordum. Beynim sıfırlanmıştı. “Kim olduklarını bulacağız. Şimdi asıl soru bu değil. Ne oldu? Sen buraya
