Boran
Zeynep’in üzerine fazla gittiğimi fark etmiştim. Evet, ona güvenmeme konusunda tereddütlerimin olması normaldi ama Zeynep bu zamana kadar bana hiç yalan söylememişti. Dün duyduklarımdan sonra kan beynime sıçramıştı. O an öfkelendiğim için bana yalan söylediğini düşünmüştüm ama sonra ormanda bana söylediklerinden sonra hatalı olduğumu anlamıştım.
“Neden sürekli yargılanıyorum? Babam ölmeseydi bunların hiçbiri olmazdı. Bu hayatta yapayalnızım. Kimse bana inanmıyor.”
Özellikle bu sözlerinden sonra ondan özür dilemiştim. Onun bir suçu yoktu. Zeynep’in bedeni beni ona çekiyor ve her şeyi unutturuyordu bu yüzden de yanımda olmasını istiyordum. Gitmesinden korktuğum için de saçma bir tepki vermiştim. Zeynep’e güvenmek zorundaydım. Babam da öyle demişti. Yemekten sonra beni yanına çağı
