Toprak Kıraç…
“Evet…”
Bu kadar basit bir kelimenin beni bu denli rahatsız hissettireceği, kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi sanırım. Başımı o kadar hızlı bir şekilde çevirip ona baktım ki, ensemdeki bir kemik çatırdadı. Aynı hızda tepki de verirdim aslında ama Yazgül’ün ifadesinde gördüğüm o kahreden duyarsızlık, bir müddet duraksamamı sağladı.
Sonrasında alnımın büyük bir kısmını kırıştırarak çattığım kaşlarım bir anda havalandı. Zihnimin ortasında kocaman bir panayır çadırı vardı. Sesler, sorgular ve etkili bir kaos, tam oradaydı.
“Teklifini kabul etmedin ama?” diye sorguladım.
O an, ifadesinde duran o duyarsızlık belli belirsiz dağıldı. Yerini şaşkınlık ve biraz da paniği andıran bir duyguya bıraktı. Başını çok hafif öne eğerek güldü…
Bu gülüşü unutmayın lütfen; çünkü size yemin e
