O gün Kubilay'ı biraz daha iyi tanımıştım ve intihar edecek bir çocuk olmadığını da anlamıştım. Hayalleri vardı, akıllıydı, gelecek için çok şey yapmak istiyordu.
Peki neden intihar etmişti durup dururken? Delirecektim. Tek bir sebep bile bulamıyordum. Depresif bir hali de yoktu. Sadece sessiz, kendi halinde takılmayı seviyordu o kadar.
Engin'den gelen mesajı görünce üzerime hırka alarak koşup sokağın köşesine gittim. Babam yeni evde biraz daha işleri olduğunu ve yemek yiyip yatmam gerektiğini söylemişti telefonda. O yüzden gelmezlerdi.
"Bir şey mi oldu?" diye sordum yanına yaklaşıp.
"O çocukla mı geziyorsun ben yokken." Sinirliydi. Hem de çok fazla.
"Kubilay mı?"
"Adı her ne boksa?" diye tısladı. Sensin bok!
"Çocuk çok çalışkan. Ders çalıştırıyor bana. Sana da o gün onunla çık
