49.BÖLÜM; "AMA SEN HERKES DEĞİLSİN. (PART 2/2)"
YASEMİN KARAOĞLU;
Evime geldiğimde ne kadar özlediğimi fark ettim. Her ne kadar uzağa gitmemiş olsam bile insan kendi evinde kalmayı, yemek yemeyi özlüyordu. Sabah uyandığında başka bir evde olmaya henüz alışamasam bile o eve ayak uydurmaya çalışıyordum. Sevda babaanneye, Gamze'ye göre kendimi ayarlıyordum. Üstelik artık iş bile bulmuş olabilirdim.
"Yavrummm," diyip annem birden bana sarılınca kemiklerim iç içe girmişti sanki. Bir buçuk haftadır sadece telefonda konuşmuş, yanına gelmemiştim. Yüzümü buruşturdum. "Annnee, kemiklerimin sesini duyuyor musun?"
Annem başını kaldırıp bana baktı. "Ne olmuş kemiklerine? Ne var yani özleyip kocaman sarsıldıysam? Hayin evlatsın sen."
Gülümsedim. Anneme sarılmak istediğimde kollarımı itti. "Sen git
