Şirin ve Karan, girişte yan yana yürürken dikkatler üzerlerindeydi.
Kapıda ceketi teslim ettiklerinde Karan, Şirin’in sırtına elini koydu. Ancak çıplak tenini hissettiği anda kaşları hızla çatıldı.
“Bu ne?” dedi, sesi sert bir tonla.
Şirin hemen çekingen bir şekilde başını çevirdi. “Bu... Firuze’nin fikriydi. Elbise böyleydi, ben de...”
“Firuze’nin fikri ha?” diye mırıldandı. Ardından hemen yanındaki adamlarına dönerek, “Şirinin elbisesine uygun bir şal bulun ve çabuk getirin,”
“Tamam efendim”
Firuze olanlara gözlerini devirmiş ama müzip bir şekilde gülmeyide bırakmıyordu.
Şirin, utangaç bir şekilde bakışlarını yere indirdi.
Karan, ona dönerek hafifçe eğildi ve kısık bir sesle, “Evde bu elbisenin hesabını güzelce vereceksin Karıcığım,”
Şirinin yanakları kızarmıştı. Neyse ki, kı
