Koridordaki o ritmik baston sesleri yavaşça uzaklaşıp kışlanın beton dehlizlerinde erirken, Tuana kapının arkasına yaslanmış halde uzun bir süre kıpırdamadan durdu. Göğsünün içinde neredeyse ritmini kaybetmiş gibi düzensiz çarpan kalbinin sesini, odadaki cılız radyonun pürüzlü cızırtısı bile örtemiyordu. Odada asılı kalan o koku; Kırmızı Dere’nin çamurlu toprağı, soğuk gece rüzgârı ve adamın tenine sinmiş o keskin barut kokusu, havadaki nemle birleşip genç kadının genzini yakıyordu. Parmak uçlarına baktı. Alparslan’ın yanağındaki ıslaklığı silerken bıraktığı o sıcaklık hâlâ oradaydı; sanki o temas, sadece derisini değil, aylardır İstanbul’dan taşıdığı gururunu da katman katman soyup atmıştı.
Masasının üzerine yürüdü. Parmakları gayriihtiyari stetoskopunun soğuk metaline gitti ama dokunma
